W gronie marką lokalną a regionem zachodzi sprzężenie zwrotne. Marka używa region do swego rozwoju, promując go zarazem wśród prywatnych odbiorców, poprzez co czyni region bardziej znanym i pożądanych pomiędzy potencjalnych inwestorów. Przykładem zachodniopomorskiego lokalnego produktu są Miody Drahimskie, które wzięły swoją nazwę od Drahima i jego ponad tysiącletniego dziedzictwa. - Miejsca tego próżno poszukiwać na obecnych mapach- opowiadaMarek Sztark. -Podzieliło ono bolesny los wielu pomorskich osad, które wraz z końcem II Wojny —wiatowej pozbawiono prawa do imienia, nadanego im przed wiekami przez wiele osób, którzy wybrali to miejsce na własną "Małą Ojczyznę". Innymi produktami są wędliny, które skrzętnie poszukuje w regionie firma Berti, oferując je potem w własnych sklepach. - Między innymi ze względu na żywność produkowaną na bazie starych receptur nazwaliśmy swoje sklepy staropolskimi- tłumaczyAndrzej Lebdowicz, prezes Berti. -Okazuje się, że w zachodniopomorskim jest czym się pochwalić, jedynie trzeba to odkryć. Przykładem Chleb Staropolski, produkowany według przedwojennych przepisów, czy świetne sery kozie spod Stargardu Szczecińskiego. Towary lokalne częściej powstają z pominięciem unijnych norm. Strefa ich sprzedaży jest natomiast ograniczona. Lokalne towary są smaczniejsze od wytwarzanych masowo, a poza tym są niepowtarzalne. Dlatego Komisja Europejska zezwala na produkcję tego typu żywności odstępując od własnych rygorystycznych przepisów. Można ubiegać się o takie pozwolenie na bazie tzw. derogacji, czyli wyjątków od unijnych reguł. Decyzje KE w tych sprawach w zdecydowanej większości przypadków opatrzone są urzędowym podpisem:Akty, których publikacja nie jest obowiązkowa. Na podstawie wyborów Komisji Europejskiej kraje członkowskie same decydują, na jakich zobowiązaniach będą sprzedawać prywatne towary lokalne.